पाईन मैले पत्तै

तिम्रो मनको बगैचामा धेरै धेरै डूलदथे

नजरमा डुबी तिम्रो संसारै भुल्दथे

ढुकढुकीमा तिम्रो बसन्त खुल्दथे

सुबाशमा तिम्रो बेली चमेली फुल्दथे

तिमीलाई भेटेपछि संसारै प्यारो लाग्थ्यो

मनभित्र गुम्सिएका पिर कता भाग्त्यो भाग्थ्यो

तिमीलाई सम्झिएर राती भरि आँखा जाग्थ्यो

रातैदिनै यो मनले तिम्रै मात्र साथ माग्थ्यो

भेटिरहू लाग्थ्यो तिम्लाई पाईरहू लाग्थ्यो सधै

कति दुक्थ्यो कति मन छुट्नु पर्दा कहिँ कतै

एकोहोरो भाथ्यो मन तिम्लाई देख्थे जताततै

रितो भैसकेछ मन माँयामा पाईन मैले पत्तै

आज टाढा हुदा थाहा भयो

मरिसकेछु माँयामा पाईन मैले पत्तै

२०६७ भाद्र १

"किनाराको यात्री"

जिबिहांग राई